Friday, June 05, 2015

Tuesday, June 02, 2015

All-little-Stars

Nog nooit eerder haakte ik schoentjes en al helemaal geen babyschoentjes. Nou kon ik ook helemaal nog niet haken toen onze kinderen nog baby's waren. Dus in de tijd dat ik verkeerde in de babies en de mensen om mij heen ook baby's hadden gaf ik andere cadeautjes. Ook leuke hoor. En veelal toch iets zelfgemaakts.  Dat dan weer wel.
Maar nu kwam lief thuis met de mededeling dat ik een mailtje had. Een collega ('echt een hele leuke meid hoor') had binnenkort een 'we-weten-nog-niet-wat-het-wordt' babyfeestje en wilde dan oo zo graag de blits maken met van die leuke mini All-Stars. Als cadeau voor de baby dan. Gehaakt dus. Zelf kan ze dat niet. Ze is goed in weer andere dingen. 

Dus mijn lief zei, dat komt wel goed. Ik had welgeteld vijf dagen de tijd om achter het patroon te komen (hier!) en om ze te maken.
Met nog een lentemarkt inclusief boeken signeersessie tussendoor. En nog een paar dingen maar dat is eigenlijk altijd wel zo.
De schoentjes zijn af. Grappig. Mijn eigen kinderen hebben dergelijk schoeisel, of hoe noem je dat bij een baby die zelf nog niet eens weet dat hij (of zij want dat wisten ze nou juist niet) voeten heeft, nog nooit gehad.
En ik betwijfel of ik dat voor ze gemaakt had als ik toen had kunnen haken. Misschien wel. Hoewel ik niet gewend ben om van een patroontje iets te maken, Ik doe meestal maar wat. Deze kleine All Stars worden echter wel, vooral door mijn lief en onze zoon, met heel veel enthousiasme bewonderd.

Rest mij slechts het cadeau mooi in te pakken en er voor te zorgen dat het op  tijd mee gaat naar de collega.

En ja, ik vind ze zelf ook heel erg leuk geworden. Al zeg ik het zelf en al bestond mijn inspanning enkel uit het na haken van een leuk patroon. Waarvoor dank.


Friday, May 29, 2015

Zoet en zoete rozen

Pinksteren is bij ons op school altijd een bijzonder feest. Alle kinderen komen in het wit gekleed naar school. En ook alle meesters en juffies zijn dan in het wit. En veel ouders overigens ook. Dan vieren we een bruiloft, bij de kleuters lopen heuse bruidspaartjes rond en iedereen heeft zelfgemaakte bloemen in het haar. Stiekem bekruipt me dan toch altijd een beetje een kriebelig gevoel. Ik weet niet het heeft er misschien mee te maken dat ik denk dat het lijkt alsof we een soort baghwan zijn, maar dan in het wit. Voor één dag. Dan. Maar dat is natuurlijk helemaal niet zo.
En als het mooi weer is hebben heel veel mensen witte kleren aan. Toch?!
Ach, zoete kindjes! Dansen rond de meiboom met gekleurde linten.
Elk jaar besef ik dat het wel bijzonder is en dat de kleintjes nog helemaal niet weten dat ze dat echt niet op alle scholen doen en dat die witte kleren aan het eind van de dag helemaal niet wit meer zijn vind ik ook niet erg. Ik vind het een fijn feest. En een mooi feest.
Maar waar ik het eigenlijk over wilde hebben is dat bij een beetje bruiloft natuurlijk ook een taart hoort. En dan niet zomaar een taart. Maar een echte feesttaart. Ik besloot om nog maar eens flink uit te pakken en met de kinderen samen een hele lekkere taart te maken. Roze en zoet!
Dat lukte wonderwel. De taart werd mede mogelijk gemaakt door Sam en Rozemarijn maar door de klas van Robin opgegeten. Oei!
Gauw maakte ik er nog één in het Pinksterweekend die we lekker thuis op konden eten. Samen met opa en oma. Maar niet meer met de gesuikerde rozenblaadjes. Want dat is wel heel feestig en heel lekker maar ook best bewerkelijk.
Dus als je eens uit wilt pakken en goed je taart of cake wilt versieren. Doe het dan gewoon.
Het maakt elke koek tot een groots gebak!

Zo maak je de rozenblaadjes:
Wentel ze door een losgeklopt eiwit, en dan door fijne kristalsuiker.
Laat ze uren drogen in de oven op een heel lage temperatuur.
Recept: Ik-ook gewoon: gesuikerde rozenblaadjes

Wednesday, May 27, 2015

Saturday, May 16, 2015

Het is gebeurd, eh geborduurd!

Als ik ga beginnen met borduren, zo dacht ik altijd. Dan is het hek van de dam...
Dus dat doe ik maar niet. Ik begin er wel mee als ik 65 ben of zo en ik de hele dag de tijd heb om een beetje te rommelen.
Dat wachten tot die tijd is niet gelukt. Het hek is ook nog niet helemaal van de dam, simpelweg omdat er ook nog zoiets is als een gezin en een huishouden.
Maar het begint er wel op te lijken.
En ik vind het dus zo leuk! Iets leren wat je nog niet kan.
Ik bijt me er helemaal in vast. Mijn eerste borduurwerkje was voor Robin haar zesde verjaardag.
En nu tja het is nog niet echt iets om cadeau te geven denk ik dan.
Maar een mooi plekje op de wc heeft het wel verdiend. En eigenlijk heb ik het ook gewoon voor de wc gemaakt; alsjeblieft!



Wednesday, May 06, 2015

no reply?

Zo fijn vind ik het om reacties te lezen. Het geeft je ook het gevoel dat je gelezen wordt en bekeken wordt. Anderen zien je. Ook rijst bij mij dan altijd de vraag of ik dat erg vind of niet. Want hoe gek het ook klinkt maar juist door die reacties besef ik dat wat ik op dit blog zet openbaar is. Dat dus eigenlijk iedereen het kan bekijken en er aldus ook iets van zal vinden. Nou hoef ik ook niet alles te weten wat er van gevonden wordt en ik vind het zelf dus ook gewoon nog steeds heel erg leuk om te vertellen en te laten zien. Het is lekker om te kunnen inspireren maar ook om geïnspireerd te worden en dan kijk en lees ik dus weer blogs van anderen.
En vind ik daar ook iets van. Niet altijd het vermelden waard denk ik soms. Maar dan denk ik weer dat anderen het waarschijnlijk net zo leuk vinden om reacties te lezen als ik. En stiekem denk ik ook wel eens, als ik nou maar bij anderen blijf reageren dan...
juist komt het ook weer terug
En dan heb ik nog twee blogs. Één eigenlijk vooral voor ons zelf almosteverymorningaround8am en één omdat ik het heel fijn leuk en belangrijk vind maar er te weinig tijd voor heb ikookgewoon (voor het blog dan en de tekeningen, ik neem wel de tijd om zelf te koken zonder pakjes en zakjes)
Ik lees de reacties vaak in mijn inbox en een hele tijd lang schreef ik iedereen iets terug. Iedereen. Tot dat ik zag dat er bij de meesten gewoon dit  <noreply-comment@blogger.com> achter de naam staat als ik wil beantwoorden.
Jammer!
Vele, vele berichtjes van mij als reactie op een reactie zweven dus gewoon een beetje door de lucht.
Toch wil ik dan maar iedereen via deze weg laten weten dat ik alle reacties altijd, echt altijd lees en dat ik daar ook heel blij van word en dat ik je altijd terug schrijf mits je geen no reply aan hebt staan.
Dank iedereen. Dus bij deze.