Tekenmap voor Rozemarijn

Eindelijk, eindelijk. De map is af. Veel en veel te lang liet ik het liggen.
Iedereen in de klas van Rozemarijn stopt al geruime tijd zijn of haar tekeningen in een door het thuisfront gemaakte map.

Behalve de grootste rommelkont van allemaal; Rozemarijn.
Arm kind. Schuldig voelde ik mij.

Tussendoor maakte ik wel een heel decor voor het toneelstuk van de klas, daar draai ik mijn hand dan weer niet voor om. Ik rijd naar zo'n bouwmarkt, gooi een paar grote houten platen op het dak van de auto. En ga aan het tekenen, zagen en schilderen.

Ik haakte nog even een poncho, twee rokjes, een babydekentje, een heleboel kleine zaken voor de voorjaarsmarkt zaterdag, sleutelringen, paastakvogeltjes ontwierp ik, oh ja en een grannyplaid voor op de stoel , nog wat dingetjes in opdracht zoals een tasje en vast nog veel meer waar ik even niet op kan komen.

Maar die map....
Stukken karton, een grote lap vilt. Inmiddels verhuisd naar zolder want het lag wat in de weg!

Nu is tie af! Gelukkig maar want ons lieve tekentalent verdient een mooie map.
Ze wilde heel graag Bambi er op.

Dus die printte ik uit op transfer papier, streek het hertje vervolgens op een wit t-shirt. Knipte het hertje toen uit en naaide het op de map. Wat bloemen er omheen geprikvilt.

Een ster aan de binnenkant (natuurlijk) en een strookje met haar naam.
Vervolgens viltte ik twee koordjes.

Nu nog leren strikken Rozemarijn!

Tas van Sam

Dit tasje heeft Sam zelf gevilt! Echt waar. Is dat niet ongelooflijk knap?

Samen met een vriendinnetje in de klas. Ieder een eigen lapje. Ze zijn beiden net zes geworden. En bij ons op school is er in de kleuterklassen een mooie traditie. Als je vijf wordt krijg je een kabouter, die juffie voor je gemaakt heeft. Als je dan zes wordt en dus bijna naar de eerste klas gaat krijgt je kabouter een tasje. Maar de lapjes waren op, dus bedacht het vriendinnetje van Sam iets slims. Juf, als je wol haalt maken we zelf een lapje.

En zo geschiedde!

Klaar om gevuld te worden met kennis en mooie en waardevolle ervaringen en herinneringen.

Ster prikvilten tutorial

Aan de gelukshanger die ik maakte voor mijn laatste give away, zat een zelf gevilte ster.

Deze give away is gewonnen door Joke van Lindevrouwsweb dus zij heeft de hanger nu hangen.

Omdat ik toch veel reacties daar op kreeg.

Omdat sommigen zeiden niets van vilten af te weten.

Sommigen zich af vroegen hoe ik het gedaan had.

Sommigen het op een ooit nog een keer doen als ik weet hoe lijstje zetten.

En weer anderen op hun ik weet niet hoe het moet zal ik het ooit leren lijstje.

Daarom onder andere toon ik hierbij met een paar foto's hoe makkelijk het is!

Zo prikviltte Sam een hart voor zijn juffie.

Nodig: een stuk schuim (evt een plankje eronder), lontwol, een koekvormpje en een wolpriknaald.

Prop de wol in het koekvormpje en begin voorzichtig te prikken. Houdt de naald in de gaten, bij te schuine plaatsing zal deze breken tegen het koekvormpje.

Zoveel mogelijk rechtop prikken dus. Prik ook in de hoekjes.

Zet de naald vast of leg weg. Verwijder het vormpje.

Keer het sterretje om. Vormpje er weer overheen en nu de andere kant prikken.

Tot het klaar is. Knip evt overtollig pluis weg.

Ster van pastelkleurige sprookjeswol.

Onstuimig

Net naar de bibliotheek gefietst met de kinderen in de stralende zon, blauwe lucht prachtige bruin, goud, rood, geel gekleurde blaadjes dwarrelden door de lucht.
En toen: het werd donker! Het begon te stortregenen! We hoorden zelfs onweer! Gelukkig zaten we inmiddels droog in de bib. Maar ook nu rammelen de ramen van de donder en geselen hagelstenen het in de tuin achtergebleven speelgoed wat de tuin overigens wel opvrolijkt.
Toch houd ik wel van de heftigheid van de herfst. Terwijl de laatste zomerwarmte uit mijn tenen wegtrekt stoken we de haard weer op en kijken of de appels al rijp zijn. Er moet geplukt gaan worden, straks waaien ze er af.

Sam heeft met zijn klas al de eerste pluk gedaan, ter ere van de verjaardag van zijn juffie. Het was toen een zonnige dag en elk kind plukte een appel. Als dank kreeg ik van juf door haar zelf gevilte kunstwerkjes, het inspireerde mij weer tot het haken van eikeltjes en blaadjes.

De kinderen zijn al weer helemaal terug en ik ben al weer bijna vergeten dat ze een paar daagjes wegwaren. Met hoogrode konen stormden ze net zo hard als de wind ons huis weer binnen. Allemaal zo blij om weer bij elkaar te zijn... Dikke knuffels, samen in bad en samen in bed. En zo is het goed.

 

Kon het maar altijd zo zijn....

Of is dat saai? Onstuimig zorgt voor beweging, het inspireert en 'leuk' bestaat niet zonder 'niet leuk'.